Neden acı çekiyorum?

Belkide uzun bir süre hayatımın en anlamlı sorusu olacak. Ama bir o kadarda cevabı olmayan bir soru! Çünkü "acı çekmek" fiilinin hiçbir zaman gerçek mânâsını bilip, karşısında önlem almayı öğrenemeyeceğim…

Öğrensem dahi çözümlerim olmayacak. Çünkü bana acı veren sebepler o kadar anlamsız veyahut uzaktalarki onları çözmek adına hiçbir eylemim  olamayacak…

Rabbimin bana bahşettiği en güzel hasseleri ve cihazatları öyle gereksiz ve olmaması gereken yerlerde kullanmışımki; şimdi onlar belkide bana en yakından acı verenler…

Acının rengini, kokusunu, türünü, yaşını yada memleketini soramıyorsun bilemiyorsun ve göremiyorsun. Bu nedenledirki seni en fazla sıkıntıya sokan insanla bir zaman sonra oturup hiçbirşey yokmuş gibi muhabbet edişin gibi acılarınla dertleşemiyor onlarla konuşamıyor onları kovamıyorsun yanından…

Öyleki; bazı zamanlar acı çekiyorum demene rağmen acılar gitmiş, bitmiş oluyor. Ama kimi zaman gülerken de acıyı çekiyoruz, ve kimi zaman en yakınlarımızla birlikteyken acının en katmerlisini çekiyoruz… Ama hâlâ ne olduğunu anlayabilmiş değiliz…

Nasıl birşey bilen var mı? "Şey" diyorum evet, "Şey"… Çünkü kimseler tanımlayamıyor onu. Kimseler tanımıyor, kimsenin en yakın arkadaşı değil, kimsenin içinde değil, kimsenin dışında değil… Kimsede ama kimsede yok! Kimse takip edemiyor onu, kimseler "Kim" olduğunu ve "Kim"e ait olduğunu bil-e-miyor…

… Ve Acı tüm bunlara rağmen hâlâ her zaman ve her fırsatta canımızı acıtmak için bizi kolluyor…

Kaçabilen varsa "Acı"dan söylesin bizede… Ne Dersiniz? Söylese fena olmaz mı? …