Acaba özellik konusunda doyurucu ve tatmin edici bir PC’mi alsam yoksa Apple tarafına artık geçiş yapsam mı diye düşünürken, Macbook Pro‘ların i7 işlemcili modellerinin geldiğini gördüm. Elmacı Pazarı sayesinde güzel bir model beğendik ve siparişini verdik. 2 gün sonra elimize ulaşan Apple Macbook Pro elma kokulu bir poşet ve içerisinde göz alıcı bir beyaz kutuyla geldi.

İşini iyi yapan Elmacı Pazarı satış öncesi, satış sonrası ellerinden geldiği kadarıyla ilgilendiler.

Cihazı anlatmakla bitiremeyeceğim için maalesef detaylı bir inceleme yazısı yazamayacağım. Şaşırtıcı birçok özelliği sayesinde eskiye nazaran işlerimi artık daha hızlı yapabiliyorum. Benim için en önemli kıstas aslında, stabil olması ve performans artışı. işletim sistemi ve donanım birbiriyle tam anlamıyla uyumlu çalıştığı için, problemsiz bir kullanım keyfi yaşabiliyorsunuz

Vaktim olursa cihaz üzerinde kullandığım geliştirme araçlarını ve yazılımları paylaşacağım.

Selamlar,sevgiler…

OGG ses formatı ile müzik dinlemek harikaymış. Bu zevki bugün tatmış oldum:)

Skiff Reader piyasaya çıkış yapmış.

Amazon’un International Kindle’ı yine gelmiyor.

Opera Turbo aslında transparent Proxy imiş.

Son zamanlarda sıklıkla duyduğum “jargon” kelimesi sözkonusu alan ile ilgili terim demekmiş.

LKD bizim üniversiteye geliyor.

Lucid Lynx’in ekran görüntüleri yayınlanmış, enfes gözüküyor. [via]

Twitter 10 milyar tweet’i geçmiş.

Apple iPad 26 mart civarı çıkıyormuş.

scp ‘-P 56786′ tasinacakDosya.txt root@karsitaraf:/yol/dizin/

Symfony 2. sürüme zıplamış.

WordPress yeni sürüm yayınlamış.

Google App kullanan hesaplar için Google Buzz yakında geliyormuş.

Dünyanın en erken yaştaki eğitimi Malezya imiş. 3 yaşında anaokulu başlıyormuş.

Linux Kullanıcıları Derneği Gezegeni‘ne iniş yapmışım:)

Owasp Türkiye Web Güvenliği E-Dergi’nin 4. sayısı çıkmış.

…

Google Nexus One 199$ fiyatla satışa sunulacakmış. Ayrıca mini bir webpage açılmış durumda.

C#.Net üzerinde Treeview Node altındaki Node’un selected özelliğine erişmek için Treeview.Nodes[root].Nodes[node].Nodes[subnode].isselected kullanmamız gerekiyormuş.

Stack Overflow canmış, cananmış.

Web açıklarının %25′i SQL Injection’lar yüzündenmiş.

Sabancı Üniversitesi’nden Armağan Amcalar beyin dalgalarıyla Ek$i sözlüğe entry eklemeyi başarmışlar. Haberi şurada, doğruluğu konusunda bir bilgim yok.

JQuery 1.4 yayınlanmış.

Php ile Movie Streaming’de yapılabiliyormuş.

Php’de shuffle denen enfes bir işlev varmış.

Şurada birileri IPhone 3gs ile Nexus One’ı karşılaştırmış. Sonuç bakılması gereken…

Ubuntu Lucid‘e 3 ay kalmış

Herşeyden önce bazı olaylar neticesinde kimi insanların hayatımda ne kadar yer kapladığını, kimilerinin aslında önemsiz isimler olduğunu anlıyorum. Mesela ailemden uzak olduğum bu 2 sene içerisinde aslında onlara ne kadar muhtaç olduğumu anladım.

Diğer yandan aslında dostum, arkadaşım, can kardeşim, kan kardeşim vs. şeklinde devam eden silsilenin büyük bir çoğunluğunun menfaat ilişkisi içerisinde olan isim listesinden farksız olduğunu geç de olsa farkettim. Ancak bunları farkedince insanda tarifsiz bir burukluk, sanki bütün dünya başına yıkılmışcasına yalnızlık ve bitkinlik oluşuyor.

Ancak şunu iyi biliyorum. Ne olursa olsun, iyisiyle kötüsüyle bir ömür geçiyor. Kötü ve üzücü şeylerin üstesinden gelmeyi bilmeliyim. Her türlü sıkıntıya ve soruna karşı dik durmalıyım. Dik durmalıyım ki, yenileri ya da aynı vakit içerisinde başkaları geldiğinde tökezleyip kalmayayım.

Hayatımın bana bir hediye olduğunu bilmeliyim. Bilmeliyim ki, hediye olarak verilen bu hayatı en iyi şekilde yaşamalıyım. Sıkıntılarla başetmeyi bilmeliyim. Bilmeliyim ki, üstesinden gelinen her sıkıntı tecrübedir düşüncesince tecrübelerim artmalı.

Herşeyden önce yaşamayı bilmeliyim. Bilmeliyim ki, bilmek zorunda olduğum herşeyi severek ve sıkılmadan hayatıma uygulayayım. Yaşamak zorundayım dememeliyim, yaşamayı seviyorum demeliyim. Yaşamaktan haz alıyorum demeliyim. Her türlü sıkıntıya karşı yaşamaktan mutlu oluyorum, bir dakika daha ömrüm uzun olsa o bir dakikayı en iyi şekilde geçirmeliyim.

Yaşamak zorundayım, ama bu zorundalık zorunlu değil. Ben istediğim için, ben arzu ettiğim için, ben dilediğim için…

Not: Yazı melankolik bir durum içerisinde yazıldığı için imla hataları olabilir.(:

Akılları karıştıran bir soru vardır. Uzun ve karmaşık bir sorudan uzaktır kendisi. Aslında alışverişkolik ve gözü doymayan insan neslinin cevaplaması gereken en basit sorudur bu.

– “Neye ihtiyacımız var?”

Bu soruyu kendinize almayı ve ihtiyaç edinmeyi düşündüğünüz her alanda sormalısınız. Yanıldığımı düşünüyorsanız bu satırdan itibaren bu yazıyı okumayı sonlandırabilirsiniz. Kapitalizmin temel stratejilerden birisi, insanlara öncelikleri haricinde aslında gereksiz olan her türlü ürünü yada hizmeti gerekli olduğu kanaatine inandırmaktır. Süreç aslında çok hızlı geçse de bu durum derinlemesine incelendiğinde uzuun yılları görebilirsiniz.

Türkiyeye ilk televizyonu yayını geldiğinde bu renkli kutunun bu kadar yayılabileceğini aslında kimse biliyor muydu? Ya da cep telefonu satışlarının henüz yeni başladığı dönemde ev telefonu dururken, cep telefonunun gereksiz olabileceği kimsenin aklına geldi mi?

Belki bu kısma kadar, “Müsbet manada kullanıldıkça gereksiz olamaz.” düşüncesini aklınızdan geçirdiğinizden eminim. Ancak işin arkaplanında dönen çarkı görmek için biraz enine boyuna düşünmek gerek.

Küçük bir televizyonla günlük ihtiyaçlarını -aslında ihtiyaç dışı- giderebiliyorken neden duvarlarını koca koca yeni nesil televizyonlarla donatıyor? Ya da neden günde ancak bir yada iki TV kanalını izleyebiliyorken yüzlerce TV kanalının yer aldığı ilginç cihazlara para veriyor? Soruyu dallandırıp budaklandırdıkça farkına vardığımız nokta gayet açık.

– İhtiyaç ihtiyacı doğuruyor.

Düşünün ve kaba taslak bir hesap yapın. Yeni nesil bir televizyon, uydu cihazınız, TV kanalları aboneliğiniz, TV sehpası, kaybolan vaktiniz, aslında o vakitte uyuyor olmalıyken gereksiz birçok TV programını seyrederek zarar gören sağlığınız… Bu ayrıntıların hepsi belki boğucu ve bir o kadar da kendisinden söz ettirirken can sıkıcı. Ancak gerçek anlamda hepimizin günlük hayatının bir parçası.

Küçük bir noktaya da dikkat çekmek gerekiyor. Çok fazla TV izleyen, çok fazla reklam izlemiş olmuyor mu? Reklamlar; daha fazla ekonomik harcama, daha fazla ihtiyaç hırsı ve daha fazla vakit kaybı için bir yol değil mi?

Daha önce de bahsettiğimiz gibi ihtiyaç ihtiyacı doğurmuyor mu? Tüm bunları düşünürken, “Hangi çağda yaşıyoruz, tabiiki ihtiyaç!” cümlelerinin hepimizi kullanmıyor muyuz?

Bu konuya henüz sıcak ve gündemde olan bir konu ile devam edelim. Türkiye yaklaşık 10 yıldır internet ile tanışmış durumda. Uzun yıllar bilgisayar kullananlar bilir ki, önceleri internete bağlanmak bir hayli zor ve ulaşılmazdı. Telefon hatlarının meşgul olması, garip çevirme sesleri, ay sonu beklenmedik kabarık faturalar… Bu dönemin başından beri interneti kullanan insanların ortak sorunuydu. Ama bize internetin ihtiyaç olup olmadığını kimse sorgulatmadı değil mi? Sorgulama imkanı verilebilecek kişilerin ellerine, sundukları hizmetin daha iyisini verdiler.

Aslında ihtiyacımız olmayan bir hizmeti kullanırken, yine ihtiyaç dışı -sözde daha hızlı- bir hizmet getirdiler. Zamanla telekom şirketleri birbiriyle yarışarak piyasayı 70 milyon nüfuslu bir ülkede 10 milyon kişinin aktif interneti kullanır hale gelmesi için çaba sarfettiler. Hep daha uygun fiyatlar, daha hızlı sörf imkanı, daha fazla fırsat ve dahası…

Gittikçe ilerleyen ve hızlanan bu furya durmak bilmiyor. Şu sıralar 3G(3. Nesil İnternet) adıyla büyük çalışmalar yapıldı ve devam ediyor. Sizce ne derece gerekliydi? Ben de ilk başta duyduğumda savunurken, “Japonya bu teknolojiye 10 yıl önce geçmiş!” şeklinde söz etmiştim. Ama geldiğimiz nokta şu ki, yine ihtiyacımız olmayan ve aslında bir aile için yıllık en az 1000 TL’na patlayacak bir teknoloji ile daha karşı karşıyayız. Değişen ne olacak?

Uzaktaki annem, babam yada akranlarım beni görüntülü gördü diye, ne değişecek? Ya da cep telefonumdan çok daha hızlı internete bağlanıyorum diye beni çok mu ileriye taşıyacak? İhtiyacım olmayan bir teknolojiyi aklıma kazır derecesinde, “Bu senin ihtiyacın, mutlaka almalısın.” gibi ifadelerle neden kapitalist bir düşüncenin esiri oluyorum?

Tüm bunlardan sonra en önemli nokta şu ki; insanların iletişim yolları arttıkça iletişimsizlik ve samimiyetsizlik artıyor. Uzaktaki ailenize ulaşabilecek onca yol varken, neden haftada bir arama gafletine düşüyorsunuz? Cebinize yeni giren telefon sizi onlara daha çok mu yakınlaştıracak yoksa arama sürenizi dahada mı uzatacak?

İletişim yollarının sayısını bilmediğimiz kadar çok olduğu bir çağda, birbirimizden bu kadar uzak olmak sizce neyin işaretidir?

“Aklın yolu birdir” kaidesince hareket etmek ve hiçbir düşüncenin esiri altında kalmamak temennisiyle…

Ancak Zend Studio 6 sürümünde oldukça hata ve eksiklikler hissediyordum. Eclipse üzerine inşa edilen yazılımlardan biri olan Zend Studio, JavaScript kütüphaneleri tarafında zayıf kalıyordu. Örnek vermek gerekirse, JQuery için bir eklentisi dahi yok.

Hal böyle olunca mecburen Aptana, Netbeans gibi yazılımları kullanmaya başladım. Aptana‘yı yaklaşık 2 senedir zaten takip ediyordum. Ancak netbeans tarafından memnun değildim. Netbeans‘in komple paketini indirerek kendime zulüm etmişim, haberim yok Aynı çalışma ortamını paylaştığımız Özgür‘ün tavsiyesi üzerine sadece PHP için derlenmiş olan paketi indirerek kurdum. Önceki netbeans izlenimlerim tamamen değişti. Ancak doğrusunu söylemek gerekirse Zend Studio alışkanlığından sonra Netbeans uzun süre uğraştıracak gibi görünüyor

Şu sıralar Zend Studio 7 sürümünün çıktığını duymuştum.  Öncekine göre epey değişiklik yapılmış. Ayrıca PHP 5.3 desteği gelmiş. Diğer yandan  autocomplete, autofix, debugging, analysis konularında ilerleme kaydedilmiş. Hemen indirip test ettim

Bilgisayarım üzerinde yer alan Fedora 11 Leonidas dağıtımından Ubuntu 9.04 Jaunty’e geçtiğim için Zend Studio‘yu tekrar kurmam gerekiyordu. Bu düşünceler içindeyken e-posta adresime “Zend Licences” adlı bir e-Posta geldi.

Zend’in amacı nedir anlayabilmiş değilim Acaba ilk test edenlere ücretsiz lisans mı verdi? Neyseki artık geçerli bir Zend Studio lisansım var.

Ara sıra insanın başına böyle şeyler gelse kötü olmaz hani

Finallerin bitmesinin ardından yazın ve gelecek dönem çalışmak için görüşmem gereken firmalar ile görüştüm. Nihai kararı kendimi geliştirebileceğimi düşündüğüm 2-3 firma ile görüşerek verdim. Ve beklentilerimin ötesinde bir şirkette çalışmaya başladım. İstanbul Mecidiyeköyde CryptTech Kripto ve Bilişim Teknolojileri adlı şirkette “PHP Geliştiricisi” ünvanı ile çalışmaya başladım.

Şirketin ürettiği ve satışa sunduğu yazılımlar tamamen “Açık Kaynak” temelli araçlar ile geliştiriliyor. Yine Linux tabanlı platformlar üzerinde koşturuluyor. Herşeyden önce gelişime ve inovasyon‘a açık bir şirket olması nedeniyle epey bilgi birikimim olabileceğini düşündüğüm bir yer.

Tüm bunlar bir kenara dursun, okul dönemince yapmayı planladığım bir çok işi ve projeyi elden geçireceğim. Özellikle “Ulubatlı İçerik Yönetim Sistemi” için çalışmalarımız hız kazandı. Çekirdek kısmını bir arkadaş yardımıyla yazmaya başladım. Daha önce şurada duyurusunu yapmıştım. Çoğu çevreden ciddi tepkiler almama rağmen iyi kötü mutlaka bir başlangıç yapmayı istiyorum. Çevremdeki web programlama konusunda yetenekli arkadaşları proje için davet ediyorum. Ne kadar destek çıkar beklemekteyim

PHP Framework‘ler üzerinde çalışmam ve PHP 5 OOP kavramını tekrar ele almam gerekiyor. Diğer yandan yaz ayları boyunca okul dönemince gördüğüm C, C++ bilgilerimi geliştirmem de gerekiyor. Eğer yeterince ilerleyebilirsem GTK ve QT tarafında arayüz geliştirme ile devam etmek niyetindeyim. Umarım hepsi için vakit kalır

Bu arada bir türlü düzen tutturamadığım günlük temasında nihai karara eriştim sanıyorum. Sade ve kullanıcı dostu olduğunu düşündüğüm temayı biraz özelleştirerek kullanıma açtım. Umarım kalıcı olur…

Şimdilik gelişmeler bu kadar Görüşmek üzere…

FriendFeed, Facebook vb. sosyal ağlar üzerinden duyurusunu bu şekilde yaptım. Uzun süredir birkaç arkadaş ile görüşmelerim devam ediyor. Yaz bitmeden çalışmalara başlayıp ortaya birşeylerin çıkmasını ümid ediyorum.

Umarım başarılı bir proje başlatır ve devam ettirebiliriz…

Bu konuda yardımcı olabilecek her türlü arkadaşımızı bekliyoruz… halid@halid.org e-Posta adresi üzerinden irtibata geçebilirsiniz.

Görüşmek Dileğiyle…

Malum, Denizli denen ülkemizin güzel şehrini ve bu şehirde yaşamakta olan öz kardeşim kadar yakın iki insanı anlatacağım bu satırlarda…

Daha önceleri bahsetmiştim. Abdurrahim ve İsa adında iki kardeşim… Kendileriyle 2-3 sene önce internet işleri vesilesiyle tanışmıştık. İçinde bulunduğumuz birkaç camia ortak noktamız. Ancak herşeyden önce beni onlara iten ( ya da çeken ) asıl sebebler ortak noktalarımız değil…

Herşeyden önce her zorlukta, her sıkıntıda yanımda olan, desteklerini üzerimden esirgemeyen can dostlarım… Her ikisi için de feda edemeyeceğim şeyler parmakla sayılır.

Rabbim nasib eder de inşaAllah ömrüm boyunca onlardan ayrı kalmam… “Hakiki Dost” denilen sıfatı görebildiğim nadir insanlardan… Bahsettiğim gibi her ikisi de ömrüm boyunca vazgeçmeyeceğim insanlar…

Bir önceki yazımda belirtmiştim. Abdurrahim’in kardeşi Muhamet Ali 17 Mayıs’ta dünya evine girdi. 16 Mayıs sabahı uçakla Denizli’ye indim. 17 – 18 Mayıs harika 2 gün geçirdik. Gittiğim ilk gün önce İsa kardeşimin evine gittik. Kendisi Denizli merkezde oturduğu için oraya gidip biraz dinlendim, daha sonra kahvaltı vs. derken dışarı çıktık. Ancak söylemeliyim ki ilk gün olmasına rağmen sanki kendi evimdeymişim gibi rahat ettim. Çünkü herşeyden önce karşıma çıkan her insanın davranışları doğal ve sıcaktı. İnsan böyle bir ortamda rahat edemesin de ne yapsın?

İlk gün İsa ile biraz Denizli’de vakit geçirdik. Sonrasında Abdurrahimin ısrarcı telefonlarına dayanamayıp Pınarkent kasabasına doğru yola çıktık. Pınarkent kasabası belki de Denizlinin en güzel yerlerinden birisi. Abdurrahimlerin ailecek çalıştıkları Tuğra Pide Park ise Pınarkent’in en güzel yerinde… Fotoğraflardan görünüşü harika ancak gittiğiniz zaman çok daha güzel görünüyor. Denizlinin bunaltıcı sıcaklığına iyi gelen enfes bir yer…  Abdurrahimlerin ailesi ile tanıştıktan sonra düğün için hep beraber yapabileceğimiz işlere koyulduk.

Yanda gördüğünüz bu insan adı isa olan şahıs

Fotoğraf makinemi de yanımda götürdüğüm için düğün öncesi ve sonrası harika kareler yakaladık. İlk gün yol yorgunluğu sebebiyle biraz yorucu geçse de ikinci günü beklemekten dolayı bir sabırsızlık oldu desem yalan olmaz hani Biraz da Abdurrahim’in ailesinden bahsedeyim. Annesi, babası ve yakın akrabaları ile çalıştıkları Tuğra Pide Park, herşeyden önce tebessümün ve mutluluğun eksik olmadığı bir yer… Misafir’in ilk günden sonra misafir olmadığın, aslında ailenin bir parçası olduğunu gördüğüm tek yer! Ailesinin gösterdiği bu samimi ve sıcak karşılama için ne kadar teşekkür etsem azdır…Abdurrahim de böyle bir aileye sahip olduğu için çok şanslı bence… (hepimiz gibi )

Düğünün ikinci günü ise birinci günden farksız olarak gayet eğlenceli ve harika geçti. Uzun zamandır Denizli’ye gitmek istiyordum. Ancak gidebildiğim için insanların beklentilerini görebilmek şaşırtıcı oluyor. Ailelerinin neredeyse hepsi artık ismimle tanımışlar beni. Gidince “Hoşgeldin Halid” cümlelelerini duymak gerçekten mutlu ediyor insanı. Anadolu insanının yapısında mı var bu bilemiyorum. Denizli’de karşılandığım kadar hiçbir yerde bu kadar sıcak ve samimi karşılanmadım. En yakın zamanda tekrarını yapacağım inşaAllah bu gidişin …

Yandaki bu şahıs ise Abdurrahim’in ta kendisi …

Düğünden arta kalan vakitte Pamukkale, Denizli Merkez vs. epey gezdik. Yorucu, yoğun aynı zamanda eğlenceli, harika 4 gün geçirdikten sonra İstanbul’a dönüşü yaptım. İstanbul’a döndüm ama ne yalan söyleyeyim aklım Denizlide kaldı

Bu arada unutmadan, Denizlide benim gibi İstanbul Sevdalısı bir arkadaş ( kardeş ) ile tanıştık. Kendisi burayı okur mu bilemiyorum ancak İstanbul için bu kadar yanıp tutuşan birisini görmemiştim İnşaAllah benim kavuştuğum gibi o da kavuşur İstanbul’una

Çok fazla gevezelik yaptığımın farkındayım okuyucu… Ne yapalım böyle ayda yılda bir yazınca yazılacak edilecek çok şey oluyor hani… Kısa bir zaman sonra İstanbul ve sonraki gelişmelerden bahsedeceğim. Şimdilik görüşmek üzere, Sağlıcakla…